2002 “LEGOworld” thuis in de woonkamer

“Kom in de herfst vakantie naar het aller grootste LEGO spektakel van Europa in Zwolle”. Dat uitnodigende spotje schalde dagelijks onze woonkamer binnen tussen de kinderprogramma’s door van JETTIX. Een evenement waarin het beroemde steentje uit Denemarken blijkbaar centraal stond. “Een leuk dagje uit met je zoon”, opperde mijn echtgenote. Toegangskaarten hiervoor waren te koop bij alle Bart Smit filialen. Een aantal keren kreeg ik van haar de vraag gesteld; “heb je de kaarten nu al gekocht?” “Ik ga wel bij de winkel langs” zei ik steeds. Alleen toen ik dat deed waren de toegangskaarten tot mijn verbazing uitverkocht. Geen paniek zei ik, ik koop ze wel aan de kassa in Zwolle. Samen met mijn zoontje stapten wij vol enthousiasme de trein in. Wij bleken niet de enige te zijn. Alle treinstellen puilden uit met ouders en /of grootouders die blijkbaar ook met hun kroost naar het LEGO spektakel gingen. Daar aangekomen werden we meegezogen in de stroom van bezoekers richting de IJsselhallen. Na een tijd geduldig gewacht te hebben in de rij voor de kassa, kregen we eenmaal aan de beurt te zijn te horen dat de kaarten voor alle dagen waren uitverkocht. Ajjj dat deed zeer. Zwaar teleurgesteld stapten we weer in de trein waar net de volgende enthousiaste meute uitgespuugd was en zoekend naar LEGOWORLD verwijzing. Om het debacle enigszins te verzachten had ik beloofd om na aankomst op het station langs de Bart Smit te gaan voor iets van LEGO. Hoe toevallig, het werden een aantal wegenplaten. Met het schaamrood op de kaken moest ik thuis mijn verlies nemen en vertellen waarom wij zo snel weer terug waren. Maar de beloofde LEGO dag werd alsnog een LEGO dag, maar dan thuis. Een volle krat blokjes werd van zijn slaapkamer gehaald en in de woonkamer omgekeerd. Het samen met LEGO iets bouwen kon beginnen. Na enkele uren en pijn in de knieën hadden we samen een heuse stad met incidenten gebouwd op de nieuwe wegenplaten. Bij elk gebouw was iets gebeurd en schoot de brandweer op volgorde van noodzaak te hulp. De stad die wij IncidentenCity noemde, mocht voor de lieve vrede een paar dagen blijven staan. Ongemerkt werd daarmee de basis gelegd van de grootste mini rampenstad van Nederland. Wel moest ik mijn zoon en echtgenote beterschap beloven en de toegangskaartjes van volgend jaar op tijd aanschaffen.